*به مناسبت بزرگداشت اول ماه مه ( 11 ارديبهشت )

روز جهانی كار

 

« ... زمانی فرا خواهد رسيد كه خاموشی ما در قبر به مراتب قويتر از سخن گفتن ماست... »

آگوست اشپيز

مبارزات كارگران در آمريكا و استراليا جهت استيفاي حقوق خود مبني بر هشت ساعت كار روزانه ، افزايش دستمزد و محيط كار مناسب خيلي سريع به يك جريان عمومي تبديل شد. فدراسيون سنديكا هاي آمريكا و كانادا بعد از  تصويب ماده هشت ساعت كار روزانه ، تصميم گرفت اول ماه  مه1890 اولين تظاهرات گسترده خود را برگزار كند. بدين ترتيب با فرا رسيدن ماه مه هزاران كارگر در اروپا و آمريكا و استراليا در اين روز تاريخي دست از كار كشيدند وتظاهرات وسيعي را سامان دادند.  

تاريخچه کوتاه : در شهر شيكاگو تظاهرات كارگري بيشتر جنبه خشونت آميز بخود گرفت. پليس اين شهر با خشونت و وحشيگري با كارگران برخورد مي كرد و مطبوعات آن روز دائما عليه كارگران و خواست هاي آنان قلمفرسائي مي كرد. شيكاگو تايم مي نويسد : « ... خيلي زيباست فقر و نكبت ازبين برود اما بهترين وعده غذا براي لومپن ها ( منظور كارگران بيكار بودند ) سرب داغ است آنهم به مقدار كافي كه اشتهاي آنان را ازبين ببرد....» . شيكاگو تريبون مي نويسد : « .... بهترين روش مبارزه با بيكاران ، ريختن سم در غذاي آنان است. بدين ترتيب با يك مرگ سريع ، فقرا ازبين رفته و بقيه حساب كار خود را خواهند كرد....».

در سوم ماه مه 1886 در يك گردهمآئي در مقابل كارخانه مك كورميك از طرف پليس شهر شيكاگو بر روي كارگران آتش گشوده شد كه منجر به كشته شدن 4 كارگر و چندين نفر زخمي گرديد. روز بعد براي اعتراض به اين عمل وحشيانه و غير انساني پليس ، كارگران تظاهرات ديگري را سازمان دادند. در اين تظاهرات شخص (( ناشناسي )) بمبي به طرف پليس پرتاپ كرد كه در اين حادثه مرگبار چند كارگر و پليس كشته شدند. در تعاقب اين عمل هشت كارگر آنارشيست از فعالين جنبش كارگري دستگير شدند كه شش نفر از آنان آلماني بودند.

      دادگاه براي اسكار نبه (Oscar Neebe) ميشائيل شواب (Michael Schwab) ساموئل فيلدن  (Samuel Fielden) حكم اعدام صادر كرد كه بعد از گذشت هفت سال زندان ، بيگناهي آنان ثابت شد.

 لوئيس لينگ (Louis Lingg) در زندان خود را حلق آويز كرد.

 در 11 نوامبر 1887 آلبرت پارسون (Albert Richard Parsons) جرج انگل (George Engel) آدولف فيشر (Adolph Fischer)  آگوست اشپيز (August Spies) اعدام شدند كه در سال 1892 توسط فرماندار وقت ، جان پيتر آلتگلد  (John Peter Altgeld) بيگناهي آنان اعلام گرديد.

در واقع آنان قرباني « قضاوت  اشتباه » داد گاه هاي آمريكائي شدند.

 40 سال بعد از اين واقعه ، ساكو (Ferdinando „Nicola“ Sacco) و وانستی (Bartolomeo Vanzetti)ا آنارشیست ايتاليائي با « قضاوت اشتباه » به مرگ محكوم و اعدام شدند. جو هيل (Joe Hill) به همين سرنوشت دچار شد. جالب اين است كه پليس شيكاگو براي ديدن مراسم اعدام اين فعالين آنارشيست كه براي نخستين بار نهال جنبش كارگري را در جهان كاشتند ـ وهيچگاه نامي از آنان برده نشد و نميشود ـ كارت دعوت برای سرمايه داران شهر فرستاد.